“Ik probeer het negatieve om te plooien tot iets positiefs”

In februari 2007 fietste Lennert Motmans – Lenny voor de vrienden – langs een drukke baan in Houthalen. Hij wilde oversteken en wachtte tot een auto voorbijgereden was. Maar hij zag niet dat er nog een tweede volgde, en werd aangereden. Maandenlang lag hij in coma en nadien volgde een intensieve revalidatie. Intussen zijn we 17 jaar verder en is hij levenslustiger dan ooit. “Uiteraard zijn er wel eens dagen waarop niets meezit en ik maar een kort lontje heb. Maar heeft niet elke mens dat? Voor zover ik me kan herinneren, ben ik altijd een positieve mens geweest. Ik heet dan ook Lennert, dat betekent ‘leeuwenhart’. Wel, mijn leeuw is altijd blijven brullen.”

Door zijn hersenletsel praat Lennert trager dan de gemiddelde mens - “eigenlijk praat ik als een echte Limburger” - maar zijn boodschap is helder. “Alles kan nog, als je maar wilt. Soms op een andere manier, maar het kan. Ik geef regelmatig getuigenissen in scholen, via Getuigen Onderweg. Zij leggen de focus vooral op verkeersveiligheid en  onder andere de gevaren van dronken rijden. Compleet terecht natuurlijk, maar ik wil vooral tonen dat als er tóch iets misloopt, het leven niet voorbij hoeft te zijn. Het kan zelfs nog mooier worden, zolang je er maar voor wilt gaan.”

Dance-festival

Lennert leidt dan ook een erg actief leven. Op weekdagen heeft hij altijd minstens één sessie kinesitherapie, logopedie of ergotherapie. Daarnaast vind je hem vaak in de keuken om iets te bakken, of in zijn moestuin. “Maar ik probeer vooral zoveel mogelijk onder de mensen te komen. Mijn zus heeft twee kindjes en ik vind het heerlijk om met hen bezig te zijn. Daarnaast ben ik gek op festivals, zomerbars en etentjes. Dit voorjaar ben ik naar Extrema Outdoor gegaan, een van de grootste dance-festivals in ons land. De verwondering in de blikken van andere festivalgangers is goud waard. Ze kunnen bijna niet geloven dat iemand in een rolstoel naar zo’n festival komt. Maar alles lukt, zolang je maar wil. Soms neem ik een persoonlijke assistent mee, soms ga ik in mijn eentje. Er zijn altijd wel mensen die me willen helpen.”

Ook humor is bij Lennert nooit ver weg. Wanneer we opmerken hoe mooi het is dat hij zo positief in het leven staat, rijdt hij ostentatief met zijn rolstoel achteruit. “Ik sta niet in het leven, ik zit erin”, glundert hij. “Bij mij loopt alles op wieltjes. Terwijl jij in een wachtrij moet staan, kan ik altijd blijven zitten. (lacht) Ach, ik probeer gewoon te genieten. Een tijdje geleden was ik nog met een vriendin op reis in Tenerife. Op de eerste dag wandelden we langs het strand, en zag ik mensen kajakken. Dat moest en zou ik ook doen, uiteraard. Dus hebben we de volgende dag gekajakt, op de Atlantische oceaan. Dat is pas echt genieten.”