Regisseur Geoffrey Enthoven over zijn Montréal-winnaar 'Hasta la vista' en seks en handicap in Vlaanderen

Het is een regenachtige zomerdag die hij had vrijgemaakt, om te shoppen met zijn vrouw, maar bij wijze van adempauze kon er wel een gesprek af terwijl Sarah verder de Antwerpse Kloosterstraat doet.  Hij houdt galant zijn paraplu over allebei onze hoofden en we bestellen in een bruine kroeg een vroege pint. Regisseur Geoffrey Enthoven heeft twee weken geleden met Hasta la vista de hoofdprijs op Montréal gewonnen. De film snijdt een taboeonderwerp in katholiek Vlaanderen aan, maar niet alleen biedt de heikele combinatie van seks en handicap een universeel verhaal, de vertelvorm van road- en buddymovie helpt de juiste toon te treffen.

Enthoven, regisseur van onder meer Meisjes en Vidange perdue, vertelt in Hasta la vista het reisverhaal van drie jonge vrienden die koste wat het kost in Spanje seksueel bevredigd willen worden. Ze hebben er zo hun redenen voor. Philip (Robrecht Vanden Thoren) lijdt aan arthrogryposis en is voor het leven aan een rolstoel gekluisterd, Jozef (Tom Audenaert) is zo goed als blind en Lars (Gilles De Schrijver) heeft een agressieve hersentumor waardoor ook hij in een rolstoel is beland. De mentale weerbaarheid die het drietal uit hun vriendschap put, werkt aanstekelijk.

Hoe is dit opmerkelijke, op ware feiten gebaseerde verhaal bij u terecht gekomen?
Geoffrey Enthoven: “Tijdens de afwas. Op dooie momenten doen producer Mariano Vanhoof en ik gezamenlijk de afwas op ons kantoor. Hij vertelde over een documentaire die hij daags voordien had bekeken. Ik vond het een geweldig verhaal. Plat gezegd ging het over een bus vol gehandicapten die wilden gaan neuken in een hoerenkot in het Zuiden van Europa! Ik vond het perfect materiaal voor een film! Dus hebben we Asta Philpot op wie de docu gebaseerd was via Facebook gecontacteerd. Asta Philpot is volledig verlamd, in tegenstelling tot Philip in de film kan hij nog net zijn hoofd bewegen. Hij heeft ons opgebeld en op basis van zijn verhaal hebben we een treatment geschreven. Zo is het allemaal vertrokken. Asta Philpot heeft ons de hele productie met raad en daad bijgestaan, want wij hebben aan zijn verhaal wel wat drama en avontuur toegevoegd, maar het moest wel bij de realiteit  blijven.”

Hoe ging dat bij de casting?
“Ook daar was Asta vaak bij, over een periode van anderhalf jaar. En het toffe was, dat hij zelf een monteur is bij ITV en dat zijn vader documentaires maakt, dus hij voelde wel aan wat voor ons van belang was. Asta is ook zo grappig, én is gewoonweg een geile bok: héél de tijd is hij over vrouwen bezig. Hij kan niet bewegen, maar wat hij allemaal kon doen met zijn wenkbrauwen… Geweldig.”

Waarom heb je geen acteurs gecast die echt een handicap hebben?
“We hebben dat idee laten varen. Ik had gehoopt talent te ontdekken onder personen met een handicap. We hebben echt wel castings georganiseerd en ik heb interessante gesprekken gehad, maar het viel met het talent te hard tegen. Uiteindelijk heeft Robrecht de lat voor zijn rol van Philip – eigenlijk gaat het om Asta – hoog gelegd. Hij wilde een stap verder gaan dan de handicap van Asta en zijn hoofd niet kunnen bewegen. Dus hebben we dat gefixeerd. Je gelóóft dat hij die handicap heeft. Hij zei: laat mij dat maar proberen. Ik heb de grootste muil van ons drieën, maar ik wil niet kunnen bewegen. Mooi contrast. Hij heeft zo een maand in die rolstoel geleefd. Hij ging zo boodschappen doen. Hij is een keer van de stoep gereden en geraakte er met die logge rolstoel niet meer op. Dat was best confronterend: mensen passeerden hem zonder hulp te bieden. Hij is dan maar zelf rechtgestaan en heeft zijn stoel zelf geduwd. De blikken die hij toen kreeg toegeworpen (lacht).”

Het verhaal gaat ook niet enkel over handicap en seks, wel?
“De handicap is misschien nog het minst belangrijk. Ik wilde zeker het verhaal niet laten liggen dat iedereen wel herkent: ik ben als jonge gast ook met mijn maten op vakantie naar de Griekse eilanden getrokken omdat we dachten dat we daar wél gingen scoren. In de film moest iedereen zich herkennen, dus ook in de onderlinge strijd die de personages voeren. Er is altijd één iemand in het gezelschap die wordt benijd omdat die wel makkelijker touche heeft. Op zo’n momenten voel je ook hoe vriendschappen werkelijk in elkaar steken.”

Hoe heb je vermeden dat een dergelijk onderwerp te melig of te leutig of te educatief wordt?
“Het is eigenlijk een lijn die ik in al mijn films wil aanhouden. Er zit drama in en soms wordt het serieus. Het is vanalles wat, maar de vrolijkheid moet bewaard blijven. Tragikomedie? Ja, noem het zoals je wilt. Het mag zelfs romantische komedie heten. Het is misschien niet eens het genre dat ik zelf het liefst zie, maar dat ik heb leren appreciëren omdat ik het zelf het liefst máák, door ermee bezig te zijn. Weet je, met muziek gaat dat ook zo. Je  kunt altijd schoner met triestige en donkere muziek, maar vrolijke muziek is tien keer moeilijker. Dat leer je pas als je veel met muziek bezig bent. In films is humor moeilijk.”

Mogen we lachen met seks en handicap?
“ ’t Is een lijn hé. Waarmee lacht een mens? Dat is mijn levensfilosofie: als je met iets kunt lachen, kun je relativeren. Als je iets kunt relativeren, kun je iets in de juiste context plaatsen. En als je iets in de juiste context plaatst, dan heb je inzicht in de dingen. Dus ik vind het gewoon verrijkend als je met iets kunt lachen. En je bereikt ook veel meer mensen. Film is te duur om voor een klein publiek te maken.”

Maar iemands miserie relativeren in diens plaats, kan dat wel?
“Zolang je het ‘lachen met’ in de juiste context plaatst, wel denk ik. Ik ben met de research en de hele film toch al zo’n twee  jaar bezig. Ik ben met het onderwerp aan de slag gegaan en ik heb er over geleerd. Ik gebruik de humor niet om uit te lachen, maar om het onderwerp bij de mensen aan te kaarten. Ik zal altijd onderwerpen nemen die een obstakel vormen voor de  personages die ze moeten overwinnen, want daar heb ik zelf ook veel aan. En als ik er veel aan heb dan vertrouw ik erop dat anderen er ook veel aan hebben. Wat ik op drie jaar tijd heb bijgeleerd hoop ik door te geven aan andere mensen op negentig minuten. Dat is het doel. En in mijn leven weet ik dat als ik zelf met iets kan lachen, ik over mijn probleem heen ben. Concreet in Hasta la vista: deze jonge gehandicapten zijn behoorlijk grof met elkaar, maar lachen ook met hun eigen handicap. Het zijn mooie mensen die met hun situatie hebben leren leven. Dat vind ik zo cool aan sommige mensen: ik leer van mensen die er ondanks hun problemen voor blijven gaan. Ik omring me graag met positief ingestelde mensen omdat ik dat zelf niet altijd ben. Met ouder te worden ga je meer relativeren, maar je wordt niet per se toleranter. Dat is raar. Milder ben ik wel geworden. En banger, maar dat is omdat ik vader ben geworden. Dan ontwikkel je een enorme beschermingsreflex. Ik kon een vreselijke piekeraar zijn, en ik ben nu nog goed in het overtuigen én depri maken van mensen. Dus ik weet wat ik heb aan positief ingestelde mensen. Veel meer dan over beperkingen heb ik het in Hasta la vista over mogelijkheden willen hebben. Als je eerlijk bent, na vijf minuten ben je vergeten dat de personages in de film een beperking hebben. De kleinere dingen worden belangrijk. Iedereen heeft uiteindelijk zijn beperkingen. De ene is asociaal, de andere niet beleefd, nog ene heeft schrik  van honden en nog een andere is allergisch aan augurken.”

Geschreven door Nico Krols op 12/09/11 in de categorieën Cultuur en Handicap

Reacties

re: Regisseur Geoffrey Enthoven over zijn Montréal-winnaar 'Hasta la vista' en seks en handicap in Vlaanderen

Beste redacteur,

Ik ben het met je eens dat handicap en seksualiteit voor katholiek Vlaanderen nog steeds een taboeonderwerp is, maar uit contacten die ik heb met niet-katholiek Vlaanderen is dit ook in deel van de bevolking helemaal géén vanzelfsprekendheid : ik zou dus zeggen dat handicap en seksualiteit gewoon een taboeonderwerp is voor Vlaanderen, zonder de verwijzing naar dat katholieke.

Door Jos Wouters 26/09/11 (2 jaren geleden)

Reageer

(*)

(*) wordt niet getoond