“Mijn boodschap? Professionele hulp helpt echt”

“Ik wist in die periode echt niet meer waar mijn leven naartoe ging. Er is een bepaalde grens tot waar je kan incasseren: ik had die bereikt en het licht ging uit. Alles leek te imploderen. Als ik vroeger liefdesverdriet had, kon ik dat uiten met grote emoties. Tijdens mijn depressie leek alsof er niks meer was. Ik was een schim van mezelf.”

Milo wachtte lang met hulp zoeken en voelde zich eenzaam. “Ik schaamde me, want ik had eigenlijk al veel gezeurd tegen mijn vrienden, vond ik. Ik probeerde de schijn hoog te houden dat ik toch een leuk iemand was die je te vriend wilde houden. Nu vraag ik me af waarom, maar toen was ik bang om vrienden te verliezen.”  

Hij wachtte lang – achteraf bekeken te lang – met professionele hulp te zoeken. “Ik zag geen toekomst, dus het was de moeite niet om hulp te zoeken. Ik heb mijn werk te lang gebruikt als een vlucht. Maar hoe hard je ook wegloopt, de problemen halen je op een keer toch in. En hoe langer je wacht, hoe zwaarder en moeilijker het wordt om ze op te lossen. Op een dag las ik toevallig iets over traumaverwerking via EMDR-therapie op het internet. Het besef kwam binnen dat mijn problemen te maken hadden met zaken die al veel langer speelden dan het halve jaar dat het minder goed met me ging. Ik vond een therapeute in de buurt en het was van de eerste keer een schot in de roos. Bij haar kon ik alles kwijt en voelde ik me geholpen.”

Tijdens de therapie merkten Milo en zijn therapeute dat hij erg rationeel vertelde over zijn problemen. Hij vond het moeilijk zijn emoties te uiten in een therapeutisch gesprek. “Het leek alsof mijn hart zich achter een deur bevond die met drie sloten op slot zat. Ik kon goed uitleggen wat ik meemaakte, maar toonde geen gevoelens.” Zoals vaak gebeurt in therapie, raadde de therapeute hem aan alles op te schrijven. Milo zette zijn emoties om in muziek. “Die nummers bracht ik elke sessie mee om ze te laten beluisteren door mijn therapeute. Toen stelden we vast dat er in mijn muziek meer hoop zat dan wanneer ik er gewoon over vertelde. Muziek is voor mij taal in 3D, ik kan er zoveel meer in uitdrukken dan in een gewoon gesprek. Ook besefte ik dat ik toch meer mensen rondom me had die er voor me zijn dan ik dacht.”

Genezing is niet lineair

Uiteindelijk schreef Milo tijdens de therapie twaalf songs. “Bij het schrijven hield ik geen rekening met meezingbaarheid, of met de kans dat het een radiohit zou kunnen worden. Ik schreef puur de emoties van me af. Als je de songs chronologisch na mekaar zet, zie je die wel een beetje op en neer gaan. Genezing is niet lineair, dat gaat met ups en downs.” Het was niet de bedoeling om dit album uit te brengen. “Maar mijn therapeute stelde toch voorzichtig voor dat wel te doen. Zij voelde aan dat deze nummers en de teksten andere mensen ook zouden kunnen helpen. Samen met mijn manager heb ik dan toch besloten het album uit te brengen. Mijn therapeute waar ik zoveel aan te danken heb, haalde zelfs de titel: All the things I couldn’t tell my therapist. Ik hoop dat mensen die met hetzelfde te kampen hebben hun gevoelens ook naar buiten kunnen laten als ze mijn muziek horen.”

Geen teken van zwakte

De boodschap die Milo hiermee wil brengen is dat professionele hulp écht helpt. “Daarom wil ik er ook graag over praten, ik wil mee het taboe verder afbreken. De laatste jaren zijn er wel meer artiesten open geweest over hun gevoelens. Zo vind ik het heel bewonderenswaardig hoe Billie Eilish haar gevoelens verwerkt in haar muziek. In eigen land vind ik Jens Dendoncker echt een voorbeeld als het gaat over het doorbreken van het taboe op geestelijke gezondheid. Tegelijk zijn er nog altijd mensen die het een teken van zwakte vinden als je hulp zoekt voor je mentale gezondheid. Dus het blijft belangrijk om erover te praten.”

Kijk naar wat er wél is

Milo raadt ook aan niet te lang te wachten met hulp te zoeken. “Ik heb zelf te lang gewacht, vind ik. Uiteindelijk had ik een hele stapel aan problemen, waardoor het een zware klus werd om alles op te lossen. Als ik vroeger had gehandeld, had ik sneller oplossingen gevonden. Als we een fysiek probleem hebben, wachten we toch ook niet tot we op sterven liggen om hulp in te schakelen? We gaan met een kleine kwaal toch ook al naar de huisdokter? Dus waarom zouden we dat voor onze mentale gezondheid ook niet doen?”

Tijdens de therapie leerde Milo ook kijken naar de dingen die er wel zijn, eerder dan naar de dingen die er niet zijn. “Heb ik al een Sportpaleis uitverkocht? Nee. Scoor ik nummer 1-hits aan de lopende band? Ook niet. Maar ik kan wel leven van mijn muziek. Ik speel al gitaar sinds mijn vierde, en het was altijd mijn droom om te leven van mijn muziek. Dat is gelukt. Veel mensen dromen daarvan, maar slagen er niet in. Ik prijs mezelf gelukkig.”

>> Beluister de podcast van Milo op tegek.be.