“Als ik mijn hart wilde volgen, moest ik vroedvrouw worden”

De eerste vonk was er na de geboorte van haar dochter in 2014. “Ik was toen zo geraakt door de manier waarop de vroedvrouw me hielp, tijdens de bevalling, maar ook erna”, vertelt An Lemmens. “Op zo’n moment denk je: dit is zo mooi. Ik stelde me de vraag: wil ik ook méér gaan betekenen in deze wereld? Maar het heeft dan toch geduurd tot na de geboorte van Roscoe, mijn zoontje, in 2022 en mijn deelname aan Een echte job dat ik beseft heb: dit is een werkvloer die mij wel zou liggen. Ik kon me eeuwig blijven afvragen hoe het zou zijn, of ik kon het gewoon doen en zien hoe het zou gaan. En toen heb ik de knoop doorgehakt.”

‘Zorgen voor’ heeft An altijd aangetrokken. “Ik heb dat decennialang voor dieren gedaan, maar door moeder te worden heeft dat een andere dimensie gekregen en wil ik voor alles en iedereen zorgen”, legt ze uit. “Los van het menselijke aspect – zorgen voor mensen en mensen helpen – spreekt ook het medische aspect me aan. De medische handelingen geven me een kick: spuitjes geven, wonden verzorgen of infusen steken. Het moment dat het bloed in het buisje stroomt als ik bloed moet prikken, dat is het moment dat er door mijn eigen bloed volop endorfines stromen (lacht). De job geeft constant voldoening: iemand die dankbaar is of een prikje dat goed gelukt is. Ook in moeilijke momenten zijn er altijd mensen die dankbaar zijn. Je krijgt direct reactie, en dat is een groot verschil met mijn job op tv, daar leeft een grote afstand tot het publiek.”

Gewoon An

Toen ze terugkeerde naar de schoolbanken tussen de achttienjarigen, was ze bang voor twee dingen. “Ik kom daar als volwassene en als BV tussen die jonge mensen, hoe gaan die mij ontvangen? En daarnaast: ik was destijds nooit een goeie studente, ik heb nooit echt leren studeren. Dus ik vroeg me af hoe dat ging gaan. Maar het is allemaal goed uitgedraaid. Ik ben daar letterlijk maar vijf minuten ‘An Lemmens de BV’ geweest, en ik ben meteen opgenomen in hun wereld, de wereld van de studenten vroedkunde. En dat was voor mij zo’n verademing, om daar bij te kunnen horen. Het ging nooit over mijn BV-schap, ik was gewoon An. Ik voelde me daardoor herboren, ik kon meteen gewoon mezelf zijn.”

En wat studeren betreft, werd ze er een nieuwe versie van zichzelf. “Ik ben als een maniak beginnen studeren. Terwijl ik als 18-jarige nooit een letter geblokt had, kan ik nu mijn boeken niet opzij wegleggen, overal zit ik te studeren. Op het vliegtuig onderweg voor opnames voor B&B zoekt lief, in de schminkstoel van The Voice... het is een verslaving geworden. Ik ben gewoon extreem gemotiveerd. En het is ook anders omdat je in deze job met mensenlevens bezig bent, dus ik moet élke letter van elke cursus begrijpen. Ik kan het niet maken dat ik net alinea drie van deel zeven niet heb gestudeerd, en dat achteraf zou blijken dat net daarin iets stond wat ik op een cruciaal moment in de praktijk moet kunnen toepassen.”

Ervaring van onschatbare waarde

Was de opleiding zoals ze verwachtte? “Op zich is het allemaal vrij logisch. Het is een groot stuk anatomie, je moet het lichaam van een vrouw en een baby kennen. Dat is theorie, puur blokken, en dat blijk ik goed te kunnen. Daarnaast heb je vakken waar je veel inzicht en gezond verstand nodig hebt. Daar heb ik het grote voordeel dat ik zelf zwanger ben geweest. Ik weet al heel wat door het zelf meegemaakt te hebben. Als je als 18-jarige een vrouw moet helpen om de borstvoeding op gang te brengen, lijkt me dat niet evident. Dat is anders voor mij, ik heb praktijkervaring. En ik heb ook gemerkt dat mijn job als presentatrice van onschatbare waarde is als het gaat om communicatie met patiënten. Ik kan heel goed babbelen, en dat is vaak ook een groot stuk van de job: communiceren.”

Zware combinatie

An combineert nu een fulltime job als tv-gezicht, een studie, een huishouden én een gezin. Een combinatie die kan tellen. “Het moeilijkste is het constante gevoel dat ik niks voor 100% aan het doen ben en daardoor mensen tekort doe. Mijn dochter heeft dat echt al gezegd: ‘Waarom ga je nog voor andere kinderen zorgen als je ons al hebt?’ Dat is heftig. Alles combineren, mijn job, mijn gezin en mijn studie is zwaar. Ik verlies mezelf er ook wel in, en dat geeft soms een beetje kortsluiting in mijn hoofd. Ik kan het alleen maar volhouden door van doel tot doel te gaan, op korte termijn te denken. Eerst denken aan de examens die eraan komen, en pas als die voorbij zijn denken aan de stageweken die erop volgen. Eigenlijk zou het allemaal makkelijker te doen zijn als ik de lat voor mezelf lager zou leggen, maar dat kan ik niet.”

Op een bepaald moment moest een mama alleen bevallen, zonder de papa, omdat die nog in het buitenland zat. An begeleidde mee de spoedkeizersnede. “De mama lag daar alleen en had achteraf complicaties door die keizersnede. Ik had toen avondshift en ik heb heel lang bij haar gezeten, wel anderhalf uur. Ik heb de tijd kunnen nemen om er echt te zijn. Als je het gevoel hebt dat je iets voor mensen kan betekenen op een bepaald moment, is dat iets wat bijblijft. Dat is natuurlijk voor een stuk de job, maar als vroedvrouw ga je net nog een stap verder. Je doet eigenlijk altijd méér dan alleen je job, dat typeert sowieso mensen in de zorg.”

Mooiste beroep ter wereld

An heeft tijdens de opleiding aan den lijve kunnen ondervinden hoeveel druk er ligt op de zorgverleners en hoe een ziekenhuis soms ook wordt gerund als een bedrijf. “Ik heb gemerkt dat je heel overtuigd moet zijn om die job te doen anders hou je het niet vol. De druk is soms moordend en dat moet echt veranderen. Want ze zijn heel veel goede mensen aan het verliezen op deze manier. Ik heb dat letterlijk gezien: mensen die gestopt zijn tijdens mijn stage. Ik heb ook veel gesprekken gehad met vroedvrouwen en verpleegkundigen, en je hoort altijd hetzelfde geluid: het is financieel niet houdbaar, en de werkdruk is te hoog. Je leert tijdens die stages de werkelijkheid kennen. Vandaar dat ik nog meer respect heb voor al die achttienjarigen die nu kiezen voor de job, want het gaat niet simpel zijn. Het is het mooiste beroep ter wereld, maar makkelijk is het niet”, besluit An.

Na het schrijven van dit stuk, kondigde An aan te stoppen met haar opleiding, om voor zichzelf en haar gezin te kunnen zorgen. Een dubbele beslissing, want vroedvrouw worden was echt een passie voor haar. Maar eens de knoop doorgehakt, stond ze achter haar besluit. Haar blije dochter was voor haar de bevestiging dat dit de juiste beslissing was.