Veroorzakers kunnen net als slachtoffers lijden na een ongeval
Na een verkeersongeval ligt de focus bijna altijd op de slachtoffers. Na een ongeval zitten veroorzakers echter ook vaak met vragen. Had ik het kunnen voorkomen? Hoe gaat het met de slachtoffers? Hoe wordt dit administratief en juridisch verder afgehandeld? Even Zeer vzw staat voor hen klaar.
Lei Vierendeels is lid van de vzw. In 2009 was hij op oudejaarsavond met zijn vrienden onderweg naar een evenement in Antwerpen. “Onderweg deed ik een manoeuvre dat niet mocht. Ik wist het niet, ik kende de weg niet goed. Zo werden we aangereden door een andere auto die van opzij kwam. De passagier die vooraan zat en ikzelf hadden geen al te ernstige verwondingen, maar de persoon die achterin in het midden zat, heeft een zware verlamming overgehouden aan het ongeval. De persoon die achterin rechts zat houdt ook nog altijd fysieke problemen over aan dat ongeval.”
Luisterend oor
Lei was toen amper 18, en het ongeval had natuurlijk veel impact. Je bent nooit voorbereid op zoiets. “Niet zo lang daarna bracht iemand mij in contact met Guido Empereur, die samen met zijn partner aan de wieg van Even Zeer staat. Ik denk dat ik in eerste instantie contact zocht omdat ik veel antwoorden zocht. Op sommige vragen krijg je een antwoord, maar op veel vragen komt er nooit een antwoord. Het hielp wel om te luisteren naar andere mensen die iets gelijkaardigs hebben meegemaakt: die begrepen wat ik had meegemaakt en dat hielp me om zaken een plaats te geven.”
Hij stelde zichzelf allerlei vragen waar hij geen antwoord op kon vinden. “Wat als ik bijvoorbeeld niet had geremd? Had ik het kunnen voorkomen? Wat als we een seconde eerder of later waren geweest? Maar ook vragen over wat nu zou gebeuren: juridisch gezien, welke stappen er zouden volgen, of het een proces zou worden dat jaren zou duren, en hoe mijn vriendschappen zich verder zouden ontwikkelen. Het contact met lotgenoten hielp bij het verwerkingsproces.”
De gesprekken met lotgenoten kunnen één-op-één zijn, maar er zijn ook praatgroepen. “Het initiatief om contact op te nemen moet van de persoon zelf komen,” legt Lei uit, “omdat het belangrijk is dat die persoon er open voor staat en klaar voor is. Wanneer zij aangeven dat ze contact willen, benaderen wij hen proactief.”
Naast het contact met lotgenoten, had Lei ook professionele hulp. “Ik ben een half jaar naar psychotherapeut geweest, wat ook heeft geholpen. Lotgenotenwerking doet heel mooie dingen, maar ze zijn natuurlijk beperkt tot hun eigen ervaringen en zijn geen professionals. Het is soms goed dat organisaties zoals Even Zeer kunnen doorverwijzen naar professionele hulp waar nodig.”
Blijvende vriendschappen
Het contact met de vrienden die die noodlottige avond mee in de auto zaten, is gelukkig goed gebleven. “De persoon met de zware verlamming is nog steeds een goede vriend die ik regelmatig zie. We hebben enkele jaren na het ongeval een festival opgestart, initieel als benefiet voor hem, maar het is uitgegroeid tot een VZW die zich inzet voor personen met een fysieke beperking”, vertelt Lei. “Mijn vrienden hebben mij nooit iets verweten, wat enorm heeft geholpen. Hun steun was heel belangrijk voor mij. Het festival en Even Zeer hebben geholpen om iets positiefs te halen uit het negatieve. Zo heb ik het kunnen verwerken.”
“Ik kan nu ook anderen helpen”, aldus Lei. “Even Zeer is gegroeid van een privé-initiatief tot een VZW, met vier leden in de raad van bestuur die proberen activiteiten te organiseren en mensen te helpen. Het doel is om op termijn te kijken of mensen die wij helpen ook buddy willen worden. We hopen nog wat meer naamsbekendheid te krijgen, want het verhaal van de veroorzaker komt niet altijd aan bod. Het zit nog wat in de taboesfeer, maar het is belangrijk om ook die kant van het verhaal te belichten.”