Here I go
Ruben (17) vertrekt vrijwillig naar Albezon, een afgelegen boerderij in de Franse Cevennen. Daar zal hij twee maanden samenleven en werken met een Belgisch gastgezin. Ruben mag op Albezon zijn schijnbaar gesloten zelf zijn, waardoor hij openingen lijkt te vinden langs de scheurtjes van zijn bewogen verleden.
Ruben is geen open boek, praten over zijn gevoelens is niet echt aan de orde. De zwaarte die hij meedraagt lijkt nog te complex om te verwoorden. Thuis in België was hij vastgelopen op de klassieke zorgverlening die hij ontving als schoolverlater. De jongeren die op Albezon verblijven, worden niet behandeld volgens een dossier of grote verwachtingen. Ze bepalen zelf wat ze meenemen uit hun verleden, of welke plannen ze willen maken voor de toekomst. Deze verfrissende aanpak lijkt Ruben deugd te doen. Door de rust en ruimte die hij mag ervaren, kan hij afstand nemen van de druk en spanningen die thuis heersten. Samenleven met een ander gezin doorbreekt gekende rollenpatronen. Dit leidt geleidelijk tot een herbezinning en een verandering in zijn zelfbewustzijn.
Regisseur Jaan Stevens wilde voor deze film de focus leggen op de identitaire zoektocht van een jongen tussen de zestien en achttien jaar. "De start van de ontwikkelingsfase van ‘Here I Go’ liep gelijk met het begin van de pandemie. Al snel merkte ik dat covid een gigantische impact had op jongeren in mijn omgeving. Mentale ontwikkelingen werden gepauzeerd doordat jongeren afgesloten werden van hun leefwereld en ingesloten in hun gevoelswereld. Dagelijks lazen we nieuwsberichten over de wachtlijsten in de klassieke jeugdzorg, over gebrek aan hoop en perspectief. Waardoor ik steeds meer de neiging kreeg om alternatieve manieren van zorg op te zoeken, letterlijk ver weg van de verstikkende omgeving van een jongere op zoek naar ademruimte. Tijdens de research botste ik op de website van de Franse zorgboerderij Albezon. De drang om zelf naar die schijnbaar idyllische plek te gaan was groot, en ik werd erg benieuwd naar wat de boerderij kon betekenen voor een jongvolwassen individu."
In de selectie van de jongere die naar Frankrijk mocht vertrekken, had de regisseur zelf geen aandeel. "Maar ik had nooit gehoopt met zo’n bijzondere, intelligente en zelfbewuste jongen te kunnen werken", aldus Jaan. "Albezon was op het lijf geschreven van Ruben. Het raakte me om hem te zien genieten van de rust en ruimte, hem te zien bloeien en groeien. Het succes van een zorgproject zal in deze tijden altijd beoordeeld worden op efficiëntie, succes op korte termijn en kwantiteit. Maar Ruben is geen dossiernummer, hij is een prachtige jongen die graag zaadjes van hoop wil planten."
De docu is op 29 januari te bekijken op Canvas.