“Mijn traject in de zorg was van begin tot einde een positieve ervaring”

Vincent legt uit hoe bij hem de diagnose gesteld werd. “Soms is de ziekte onzichtbaar, en kan ze ongemerkt beginnen groeien. Bij mij was er wel een zwelling zichtbaar. In het begin denk je: het is iets onschuldigs, het gaat wel over. Het deed ook geen pijn, het was niet rood. Maar het ging niet over. Toen ben ik erover beginnen te lezen. Het kon kanker zijn, maar er waren evengoed nog vier andere diagnoses mogelijk. Ik maakte me niet meteen zorgen, en dacht dat de dokter me wel zou geruststellen. Ik ging voetballen, was in topvorm, ik was geen zieke mens. Hoewel mijn symptomen volledig overeenkwamen met wat je op internet vindt.”

De dokter zag bij het onderzoek al snel hoe laat was. “Toen hij zorgelijk keek, wist ik dat het serieus was”, aldus Vincent. “Hij moest niets meer zeggen, ik wist het al. Hij zei gelukkig ook: je gaat er niet van dood, het is behandelbaar, maar onderschat het niet. Er zou een behandeling komen, een operatie, die bal moest eruit.”

Meteen na de diagnose belde Vincent naar zijn vriendin. “Dat was huilen en chaos. Maar ik moest meteen onder de scan en bloed laten nemen. Dat kan je niet aan in chaos. Dus deed ik wat ademhalingsoefeningen om de stress weg te nemen die eerste dag. Ik geloofde ook wel meteen de dokter toen hij zei dat je er niet dood van gaat. Mijn vriendin was er niet zo zeker van.”

De operatie maakt bij teelbalkanker eigenlijk nog deel uit van het stellen van de diagnose. “Ze nemen eerst een klein stukje weg. Als het echt om een tumor gaat, halen ze het helemaal weg. Ze controleren op uitzaaiingen en bepalen het type tumor. Ik had geluk dat ik de minst agressieve vorm had. Zonder chemo had ik 25% kans op herval, maar met chemo werd die kans eigenlijk bijna verwaarloosbaar. Het was ook een eenmalige chemobehandeling in mijn geval, dus de keuze was snel gemaakt.”

Stond hij er op dat moment bij stil hoe goed de zorg is in België? “Ik denk dat we het hier vaak heel vanzelfsprekend vinden, hoe vlot de zorg meestal gaat en hoe goed je behandeld wordt. Maar eerlijk? Ik besefte pas bij de factuur hoe blij we mogen zijn met onze sociale zekerheid. Op de rekening zie je wat de werkelijke kost is, welk deel door de mutualiteit en de hospitalisatieverzekering vergoed wordt, en wat er uiteindelijk maar overblijft voor de patiënt. Dan besef je hoe goed het geregeld is in België.”

Goed omringd

Vincent was ook goed omringd door zijn vriendin en ouders. Hoe kwam de diagnose bij hen aan? “Zij hebben een tijdje de pauzeknop ingedrukt om me bij te staan. Mijn ouders zijn met pensioen, dus voor hen kon het vrij makkelijk. Maar mijn vriendin werkt natuurlijk wel nog. Voor ouders moet het verschrikkelijk zijn als je kind kanker krijgt: daar kan je niet op voorbereid zijn. Ze trokken zich op aan het feit dat negen op de tien patiënten genezen. Daar haal je dan je kracht en motivatie uit.”

“In het begin ben je als patiënt bezig te herstellen van de operatie. Dat is heel tastbaar en je ziet het goed vooruitgaan. Elke dag gaat het wat beter, en als omgeving kan je daar goed bij helpen en ondersteunen. Wij zijn door dat proces sterker geworden als koppel. Maar dat geldt niet voor iedereen. Het is een serieuze test. Als er een probleem sluimert in je relatie, dan zal het op dit moment bovenkomen. En als het snor zit in je relatie, dan zal je dat bevestigd zien. Het legt de staat van je relatie onder een vergrootglas. Voor de patiënt is het fantastisch als je door je behandeling heen bent en kan denken: ik vlieg er opnieuw in. Vaak is het dan pas dat de omgeving even omkijkt en zich afvraagt: wat is hier nu eigenlijk allemaal gebeurd? Welke opofferingen heb ik gemaakt? Dat kan wat tijd en goeie gesprekken nodig hebben.”

Voor en na

Hoe kijkt Vincent naar de toekomst? “Er is echt een voor en een na. Niet dat vroeger alles rozengeur en maneschijn was, en de toekomst alleen maar ellende brengt. Maar hoe je het ook draait of keert: mijn lichaam heeft me wel wat in de steek gelaten. Dit type kanker is een loterij, ik had gewoon pech. Je hebt het zelf niet in de hand, en daar mag je niet te veel over nadenken. Je beseft dat je het niet kon voorkomen door gezond te eten, niet te roken en geen alcohol te drinken.” Dat besef heeft goeie en slechte kanten. “Je kan verdwalen in het piekeren. Of als je het negatief opvat, kan het zijn dat je denkt: ik ga gewoon drinken, roken en ongezond leven, want het maakt toch niet uit. Als je gezond leeft, krijg je het ook. Gelukkig denk ik zo niet. Maar ik voel wel wantrouwen tegenover mijn lichaam. Wat net maakt dat ik nog gezonder ben gaan leven. Je staat tenslotte beter in het leven als je gezonder leeft, ook mentaal. Ik moet wel zeggen dat ik stress nu beter kan relativeren dan vroeger.”

Of hij nu meer gaat genieten van het leven? “Dat deed ik voorheen al. (lacht) Ik gebruik mijn inzicht wel eens bij anderen: geniet van het leven, doe het nu, neem het maar van mij aan. En dat werkt, omdat het van mij komt.”

>> De podcast Da’s klote is te beluisteren via allesoverkanker.be/podcasts/das-klote en alle bekende podcastkanalen.