Regisseur Hans Herbots over 'Bo': "De film mocht best wat ruwer zijn dan het boek."
Met ‘Bo' waagt filmmaker Hans Herbots (39) - bekend van ‘Windkracht 10 en ‘Verlengd Weekend' - zich aan een ernstige film over een tienermeisje dat in de escortprostitutie belandt, gebaseerd op de jeugdroman ‘Het Engelenhuis' van Dirk Bracke. Een gesprek over authenticiteit, werken met minderjarigen en films met een boodschap.
Waarom koos u ervoor om Het Engelenhuis te verfilmen?
Hans Herbots: "Toen ik het boek een vijftal jaar geleden las op vakantie was er één aspect dat me meteen aansprak: hoe kan het dat een vijftienjarig meisje er bewust voor kiest om in de escortprostitutie te stappen, zonder dat ze daartoe gedwongen wordt, door een loverboy bijvoorbeeld. Op het eerste gezicht heeft ze daar zelf trouwens helemaal geen problemen mee, ze wil alleen met rust gelaten worden door haar moeder en de instelling, om haar eigen zin te kunnen doen. Het is fascinerend hoe iemand van die leeftijd zoiets kan doen, zonder stil te staan bij de impact ervan.
In diezelfde periode was er nog iets dat me trof. In de buurt waar ik woon, in het Antwerpse Borgerhout, leefde ook zo'n gezin met opgroeiende meisjes. Een van hen, ze moet een jaar of 17 geweest zijn, werd op de gekste uren van de dag én nacht opgepikt in Mercedessen en BMW's. Dat deed me beseffen dat het verhaal van de jonge escortemeisjes misschien wel niet zo ver van ons afstaat als we denken."
Hans Herbots en Ella-June Henrard op de set van 'Bo'.
Wilde u de stijl van Dirk Bracke ook aanhouden?
"Hij vertelt zijn verhaal op een heldere, duidelijke manier, met veel respect voor zijn lezers. Dat wil niet zeggen dat hij bepaalde dingen uit de weg gaat - als er seks in voorkomt, dan is dat zo - maar hij springt er voorzichtig mee om. In dat opzicht wilde ik wel dat de film wat heftiger werd dan het boek, iets ruwer en confronterender. Maar doordat Dirk altijd zulke goede research doet, heeft hij me wel een prachtige achtergrond en basis voor de film gegeven."
Heeft u zelf nog extra onderzoek gedaan?
"Ik ben een paar keer naar de instelling van Beernem getrokken om te praten met de opvoeders en de meisjes zelf, wiens situatie soms erg leek op die van Bo (het hoofdpersonage uit de film, SVdB). Ik wilde deze film zo authentiek mogelijk maken en dankzij hun verhalen is dat wel gelukt. Zij vonden trouwens allemaal dat ze zélf Bo moesten vertolken (glimlacht). Die gesprekken waren best verwarrend, want veel van die meisjes hebben behoorlijk zware feiten op hun kerfstok, maar tegelijkertijd voelde je toch dat kinderlijke enthousiasme en die openheid. Je kan ze niet zomaar veroordelen, want je voelt ook hoe kwetsbaar ze nog zijn als ze weer naar huis mogen, waardoor ze soms opnieuw een vogel voor de kat zijn. Zich herpakken lukt echt alleen maar als ze zélf die klik maken. Ik hoop dat - mocht mijn film op hen enig effect hebben - ze heel misschien dát eruit oppikken, dat ze die klik moeten maken. Dat zou fantastisch zijn."
De hoofdrol wordt vertolkt door een tienermeisje, was dat evident?
"We hebben daar lang over getwijfeld, want je kan ook kiezen voor een actrice van een jaar of 20, die al een opleiding volgt en waarmee je over bepaalde dingen makkelijker kunt praten. Maar de film gaat net over de overgang tussen tiener en volwassene, over de kwetsbaarheid van zoveel willen en er eigenlijk nog niet helemaal klaar voor zijn. Dat is iets dat zó eigen is aan die leeftijd, dat je het niet kunt faken. Het was trouwens fijn om op voorhand veel gesprekken te voeren met Ella-June (Henrard, de 16-jarige actrice, SVdB), en samen op zoek te gaan naar de kern van haar personage. Ze had er veel gevoel voor, dus dat is prima gelukt."
Hans Herbots en Ella-June Henrard.
Zijn tieners ook het doelpubliek dat u voor ogen had?
"Absoluut niet. Ik vind net dat het een film is die ik zelf graag zou willen zien - ik ben 39 - maar die iemand van 16 ook zal aanspreken. Het zou zonde zijn als hij alléén maar tieners naar de bioscoop zou trekken, want deze film vertelt meer, over veel meer mensen. Ik heb mijn verhaal verteld op mijn manier, zo goed mogelijk, met alle middelen die bij dat verhaal passen. Zo zit er uiteraard veel jonge muziek in de film, maar dat is alleen maar omdat die bij het verhaal hoort. Die meisjes gaan nu eenmaal uit in clubs, en Vincent (de loverboy, SVdB) luistert nu eenmaal niet naar klassieke muziek."
Is dit een film met een boodschap?
"Nee, want ik háát het zelf als films of boeken boodschappen uitdragen. De kracht van film is net dat je de toeschouwers kunt meenemen in een wereld, maar dat ze daar zelf conclusies uit moeten trekken. Daarom vond ik het zo belangrijk dat iemand als Robert (een van de klanten van Bo, SVdB), op zich een dubieus personage, tegelijkertijd toch een aimabel man is waarvan je je kunt voorstellen dat hij met zijn eigen kinderen naar Disneyland gaat. Ik wil hem niet veroordelen en al zeker geen zwart-wit voorstelling opvoeren. Die bestaan ook in het echte leven niet. Het is interessant om mensen te tonen die worstelen met bepaalde zaken, omdat veel kijkers daarin wel iets kunnen herkennen. Films zijn vooral boeiend als ze entertainen én ook reflecties mogelijk maken. Dat klinkt hoogdravend, maar zo is het wel."
Lees hier de recensie van de film Bo.Geschreven door Stefanie Van den Broeck op 01/02/10 in de categorieën Weliswaar, Kinderen en jongeren, Jeugdwerk, Jeugdhulp, Gezin en Cultuur
