Weliswaar

Recensie 'Bo': Donker highschooldrama

Straatkinderen, AIDS, autisme of kinderprostitutie: de jeugdromans van Dirk Bracke kan je moeilijk vrolijk noemen. Zo ook Het Engelenhuis, zijn bestseller over een meisje dat in handen van een loverboy valt en escorte wordt. Bo, de verfilming van Hans Herbots, is dan ook geen feelgoodmovie, maar wel een realistische, no nonsense film die dicht aansluit bij de leefwereld van jongeren.

De 15-jarige Deborah woont met haar moeder, broertje en grootvader in een troosteloze flat op het Antwerpse Linkeroever. Haar moeder zit krap bij kas en dat zorgt voor spanningen, omdat Deborah graag shopt en uitgaat, net als haar vriendinnen. Wanneer ze de 18-jarige Jennifer ontmoet, een meisje uit haar straat dat zich wél chique kleren en dure uitjes kan veroorloven, duikt ze met haar het Antwerpse nachtleven in. ‘Jen' blijkt een escortemeisje te zijn, dat in opdracht van haar liefje Vincent heel wat mannen ‘gezelschap houdt'. Het vele geld dat ze daarmee binnenrijft, steekt Deborah's ogen uit en ze volgt haar vriendin. De eerste intieme contacten met mannen doen ‘Bo' bijna terugkrabbelen, maar daar steekt Vincent een stokje voor. De loverboy praat de meisjes een schuldgevoel aan (‘Zo'n goede klant mag je toch niet teleurstellen') en hij geeft elk van hen het gevoel van ze te houden. Maar uiteraard loopt het mis, en belandt Bo uiteindelijk in de jeugdinstelling van Beernem.

Herbots wil met zijn film - net als Bracke met zijn boeken - tieners aanspreken: de muziek en beelden zijn vlot, hedendaags en niet te gecompliceerd. Geen ingewikkelde verhaallijn, maar een straight forward film die de juiste sfeer schetst. De Antwerpse voetgangersbrug en de Schelde doen uitstekend dienst als visuele grens: tussen saai en spannend, tussen hel en hemel - al wordt ook die hemel al snel een hel. Authenticiteit was voor Herbots belangrijk, het was dan ook een uitstekende keuze om Deborah te laten vertolken door een echt tienermeisje. De 16-jarige Ella-June Henrard zet een geloofwaardig debuut neer. Ook Ina Geerts - een van de weinige acteurs met ervaring op het witte doek - schittert als ingetogen moeder vol schuldgevoelens. De filmstructuur is eenvoudig, maar nooit saai. Ook al is het verhaal licht voorspelbaar, toch kan Herbots, zeker aan het einde, de nodige spanning inbouwen. Een film die tieners en hun ouders zal bekoren.

Met Weliswaar naar Bo? Wij hebben 100 gratis duotickets. Stuur een mailtje naar info@weliswaar.be  

Lees hier een interview met regisseur Hans Herbots.

Geschreven door Stefanie Van den Broeck op 01/02/10 in de categorieën Weliswaar, Kinderen en jongeren, Jeugdwerk, Jeugdhulp, Gezin en Cultuur