Christophe Van Rompaey over 'Lena': "De echtheid in sociale drama's trekt mij aan."
Met een kleine jetlag en ietwat beduusd nipt Christophe Van Rompaey begin september op een hotelbalkon in midtown Toronto van zijn kop koffie. De avond voordien beleefde zijn Lena hier de wereldpremière op het grootste filmfestival aan de andere kant van de oceaan. “Het publiek was te gek”, zegt hij terwijl we, tegen de zon van een indian summer in, over de stad turen.
Zo Belgisch zijn gelauwerde Aanrijding in Moscou is, zo Hollands is Lena. Moscou ademt een warme
“Ik zat met een ei”, zegt Van Rompaey, terwijl we ons uit het stadslawaai terugtrekken en in het salonnetje van de hotelkamer plaatsnemen. “Twee jaar zat ik ondergedompeld in mijn eigen werk en wereld en plots word je hier aan de kritiek blootgesteld. Ik maakte me licht ongerust dat de kijker zich aan een 'Moscou 2' zou verwachten, maar daar hebben ze hier geen last van. De zaal reageerde enthousiast. Het is een fantastisch en heel verbaal publiek. Ze hebben gewoon goesting om die film te zien. Na de vertoning stelden ze ook goeie vragen die oprecht geïnteresseerd zijn.”
Waarom kiezen Nederlandse producers een Belg om een Nederlandse film te maken?
“Na Moscou kwam een aantal scripts mijn kant uit, maar Lena vond ik het mooiste om mee aan de slag te gaan. Twee regisseurs waren er al aan begonnen, maar hadden afgehaakt. De producenten hadden in die periode Moscou bekeken en zagen in mij de man voor de job. Ik kon op dat moment niet verder met de financiering van Blanco en zo kreeg ik tijd vrij voor Lena. We hebben het script herwerkt tot het goed zat. Gisteren leuke complimenten over gekregen trouwens: het publiek vond het coming-of-age-thema herkenbaar, maar apprecieerde dat we de clichés uit de weg waren gegaan.”
Emma Levie die Lena speelt, had nog nooit geacteerd. Hoe ben je bij haar terechtgekomen?
“We hebben meer dan een jaar gecast. Ik had een corpulent meisje van 17 nodig, en die staan niet allemaal op castinglijsten, dus ga je naar ruw talent op zoek waar je het maar kan vinden. Ik had graag gehad dat het een meisje van Russische afkomst was, dus zijn we in Oost-Europese gemeenschappen gaan zoeken. Er zijn ongeveer driehonderd meisjes voorgesteld geweest, maar zoals dat wel vaker gaat, hebben we haar dichter in onze omgeving gevonden. Emma is de babysit van de buurvrouw van de assistent van de castingdirector.”
Christophe Van Rompaey op de set van 'Lena'.
Was dat geen risico?
“Tuurlijk. Het was altijd de bedoeling dat we alles door de ogen van Lena volgen, en dat we dus evenveel weten als haar en niet wat er elders gebeurt. Maar voor de veiligheid heb ik toch meer scènes geschoten. Emma had inderdaad nog nooit in een film gespeeld en zij zit in élk shot, dus ik was er wel wat beducht voor dat zij het mogelijk niet kon dragen. Dan moest ik kunnen uitwijken. Omdat ik daardoor over zoveel beeldmateriaal beschikte, betekende het in de montage dan ook l’embarras du choix. Mijn eerste cut was 45 minuten langer. Toen ik die toonde aan een paar medewerkers en vrienden, zeiden ze: ‘Christophe, dat is te lang, maat.’ Het lag dus aan mij.” (lacht)
Waarom moest Lena dik zijn?
“Dat moest niet per se. Ik wilde een gewoon meisje, geen ideaal iemand zoals de media ons voorstelt. De persoonlijkheid en karakter van het personage moesten primeren. Lena is een sterke meid en ondanks haar daden eigenlijk de meest volwassene in de film.”
Is de acteursregie je belangrijkste taak geworden?
“Ja, inderdaad, ik wilde me volledig concentreren op de acteurs. Met de cameraman had ik aparte vergaderingen en werden alle afspraken op voorhand gemaakt. Wat we overeenkwamen was bijvoorbeeld dat we Lena’s blik gewoon zouden volgen en niet zouden anticiperen met de camera. Dat hield voor Emma in dat ze meer vrijheid van spelen had. Alles is ook gefilmd met een handheldcamera.”
Die indruk had ik helemaal niet. Is dat het grote verschil met de cameravoering in Moscou?
“Nee, eigenlijk niet. Die manier van filmen heb ik zelfs verder doorgedreven. Ik heb nog meer gekozen voor het standpunt van dat ene personage, meer vanuit haar blik willen filmen. Maar er zijn in Lena wel meer rustmomenten waardoor je amper ziet dat het vanop de schouder gefilmd is. Bij de sequentie van het line dansen hebben we dat wel naar onze hand moeten zetten, want we zouden altijd te laat zijn door de vele bewegingen van de personages en permanent in de weg lopen met de camera. Dus hebben we een speciale *rig* ontworpen, de bodymount, zodat we óp Emma’s gezicht konden filmen.”
De kleur in Lena is helemaal anders dan in Moscou. Hoe bewust kies je daarvoor?
“Heel bewust, want je doet echt manipulaties op de footage. Je desatureert de kleuren, en morrelt aan het contrast. Het moest er allemaal wat groenblauw uitzien, passend bij het production design. We hebben complimenten gekregen omdat de film er zo goed uitziet en klinkt. Ik had de luxe dat ik naast de acteurs ook de crew mocht casten. Ik kreeg topprofessionelen met bakken ervaring. Het voordeel is dat als je een richting aangeeft je onmiddellijk veel goeie feedback krijgt en niet moet trekken en sleuren voor je resultaat krijgt. Van elk departement krijg je een keuzepalet aangeboden en dan rest alleen de taak om de juiste keuzes te maken.”
Metaforisch klopt het in het verhaal, maar toch leek het me een vreemde keuze: waarom doet Lena aan formatiedansen?
“Dat idee stak al in het originele script. Wat er tof is aan dat line-dansen, is dat je in groep danst, maar toch alleen. Line dansen is een raar fenomeen, niet alleen omdat het bij ons onbekend is, maar misschien precies daarom ook een sterke subcultuur kent. Het paste hoe dan ook mooi in het verhaal. En nadat ik het script voor het eerst had gelezen ben ik in de buurt van mijn dorp op een line dansfestival gebotst. Ik had nog nooit van mijn leven een line danser in levenden lijve gezien, en nu dit. Dat was een teken!” (lacht)
Zowel Moscou als Lena hebben een sterke sociale component. Val je voor het sociale drama?
“Daar heb ik nog niet zo over nagedacht. Ik probeer bij mijn keuze voor een project op mijn buikgevoel af te gaan. Het is de echtheid van dergelijke verhalen, vermoed ik, die me aantrekt.”
> Abonnees op onze online nieuwsbrief maken kans op gratis duotickets voor Lena. Abonneer je voor de volgende nieuwsbrieven hier op de Weliswaar Nieuwsbrief.
Geschreven door Nico Krols op 21/11/11 in de categorie Cultuur
