Weliswaar

Niet alles kan gezegd worden in de psychotherapeutische praktijk. Sommige zaken zijn moeilijk te zeggen en ook in alle spreken blijft iets ongezegd. Het onzegbare als bron van onbehagen verwijst naar onze fundamentele eenzaamheid en daagt ons telkens uit tot creativiteit en andere perspectieven.

Hoe reageer je als hulpverlener wanneer een cliënt je zegt dat hij zijn lot in de handen van God legt? Wat zeg je als een cliënte je vraagt of je voor haar wlt bidden?

In de zorgsector gaan meer en meer organisaties samenwerkingrelaties met elkaar aan. Dit doe je deels vanuit de noden van je doelgroep, deels gestimuleerd door de overheid en deels vanuit de behoeften van je organisatie zelf. Inzicht in deze materie is zeer belangrijk voordat je er actief werk van maakt. Het is tussentijds ook nuttig om bij de uitbouw van die samenwerking stil te staan. Naast de kansen die netwerken en samenwerken biedt, zijn er immers ook verschillende voorwaarden en aandachtspunten om dit te doen slagen.

Meer dan tien jaar geleden confronteerde de overheid je organisatie met de eerste kwaliteitsdecreten. Vol goede moed probeerde je zo goed mogelijk te voldoen aan de wensen van de overheid. Uiteraard wilde je er ook graag zelf iets aan hebben.

Het spraakmakende rapport 'To err is human' (IOM, 1999) definieerde veiligheid als één dimensie van kwaliteit. Het bracht wereldwijd een indrukwekkende beweging rond patiëntveiligheid op gang. Vandaag, ruim 12 jaar later, blijft het aantal vermijdbare sterfgevallen, letsels en complicaties nagenoeg onveranderd onaanvaardbaar hoog. Waarom?

De Wet op de patiëntenrechten dateert van 2002 en viert in 2012 dus zijn 'tinnen' jubileum. Een reden tot feesten! Toch is de grote vaststelling dat de patiënten en de zorgverstrekkers anno 2012 de wet en die rechten niet eens kennen. Het basisbeginsel ervan is dat de patiënt het recht heeft zijn gezondheidszorg aan te sturen. Krijgt een patiënt altijd de beste zorg? Krijgt de patiënt altijd de juiste informatie? Laat de arts de patiënt als volwaardige partner mee beslissen over de voorgestelde zorg?

Als hulpverlener die werkt met cliënten met een ernstige en complexe problematiek doe je dit met een enorme inzet. Hoe groter de emotionele impact van je werk, hoe meer beroep je doet op eigen hulpbronnen: je team, je leidinggevende, een kwaliteitsvolle organisatie.

Als hulpverlener sta je dagdagelijks open voor mensen die het leven als broos en breekbaar ervaren omdat ze bijvoorbeeld in rouw zijn, geconfronteerd zijn met onvruchtbaarheid, zelfdoding, in een echtscheiding verwikkeld zijn of een verkeersongeval hebben meegemaakt. Deze themadag is de ideale gelegenheid om als hulpverlener stil te staan bij de broosheid en breekbaarheid van het leven vanuit de gedachte 'Homo bulla' ('De mens is als een zeepbel') die verwijst naar de broosheid van het menselijk bestaan.

Wannes groeit op in een traditioneel katholiek gezin in Wevelgem. Alda kent een woelige jeugd in Reykjavik. Wanneer zij naar België komt, ontmoeten de twee elkaar. Wannes wordt smoorverliefd, maar weet niet dat Alda aan manische depressiviteit lijdt. Met vallen en opstaan weet hun liefde te overleven. Het verhaal wordt verteld met woord én met muziek.

Wannes groeit op in een traditioneel katholiek gezin in Wevelgem. Alda kent een woelige jeugd in Reykjavik. Wanneer zij naar België komt, ontmoeten de twee elkaar. Wannes wordt smoorverliefd, maar weet niet dat Alda aan manische depressiviteit lijdt. Met vallen en opstaan weet hun liefde te overleven. Het verhaal wordt verteld met woord én met muziek.